
رشد و تحولات جمعیتی در دهههای اخیر، بهویژه در شهرهایی با نقشهای فراملی، اقتصادی و گردشگری نظیر شهر قشم، منجر به افزایش تقاضا برای انواع متنوعی از سکونت، بهویژه سکونتگاههای کمتراکم و ویلایی شده است. مهاجرتهای شغلی، توسعه فعالیتهای اقتصادی، افزایش جمعیت شناور و تغییر الگوهای زیست و سکونت، ساختار فضایی شهرها را با چالشها و فرصتهای جدیدی مواجه ساخته و ضرورت برنامهریزی هدفمند برای تأمین مسکن متناسب با این تحولات را بیش از پیش آشکار کرده است.
توسعه اراضی پیرامونی و جدید شهری بهعنوان شهرکهای ویلایی مسکونی، نیازمند انجام مطالعات دقیق آمادهسازی زمین است؛ مطالعاتی که ضمن پاسخگویی به نیازهای جمعیتی حال و آینده، بتواند انطباق کالبدی طرح با ظرفیتهای طبیعی، زیستمحیطی و زیرساختی زمین را تضمین نماید.